Tuesday, December 28, 2010

தைக்கவும் முடியாததால் முடிச்சுப் போட்டு உடுத்திய சேலை...

நாம ஏதாவது சாதிக்கமுடியாமல் போகும்போது அல்லது மற்றவர்கள் சாதிப்பதைப் பார்க்கும்போது பெருமூச்சு விடுகிறோம்.`ம்...அவங்களுக்கு பின்னாடி பெரிய ஆளுங்க இருக்காங்க ஊக்கப்படுத்தறதுக்கு..பணபலம் இருக்கு...எனக்கு யார் இருக்கா?என் திறமையெல்லாம் வேஸ்ட்டாபோச்சு,ஏன்னா எனக்கு பெரிய `பேக்ரவுண்ட்`இல்லை...இப்படித்தான் புலம்புவோம்...
கணவனை இழந்த ஒரு இளம்பெண்.கோயில் பூசாரியாக இருந்த அந்தக் கணவன் இறந்தபிறகு அவருக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த சம்பளத்தில் சிறியபகுதியைக்கூட,கருணை அடிப்படையில்கூட அவளுக்குக் கொடுக்கக்கூடாது எனச்சொல்லிய கணவரின் சகோதரன்!அவள் தன் கணவனின் கிராமத்திற்குச் சென்று,அவருடைய பழைய வீட்டில் வாழத்தொடங்குகிறாள்.கணவனுக்குக் கொடுத்த வாக்கின் காரணமாக கைம்பெண் கோலத்தையும் கொள்ளவில்லை. (இது ஏதோ சினிமா கதையல்ல.உண்மையில் நடந்தது.)
கிராமத்தில் இவள்தான் பேசக்கூடிய சுவாரஸ்யமான சப்ஜெக்ட்.எல்லோரும் இவளை தூற்றுகிறார்கள்,இப்படிக்கூட ஒருத்தி வெட்கம் கெட்டு இருப்பாளா என்று...இவள் சாப்பிட்டாளா,இவள் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வாள்...இதைப்பற்றியெல்லாம் அங்கு யாருக்கும் கவலையில்லை.இப்படித்தான் அவள் வாழ்ந்தாள்.ஒன்றல்ல,இரண்டல்ல...பதிமூன்று ஆண்டுகள்!முதல் சில வருடங்கள் வெறும் சாதம் மட்டுமே...பிறகு சில கீரைகளை நட்டு அவற்றைக் கடைந்து சாதத்தோடு சேர்த்து...!
சாப்பாட்டுக்கே இந்த கதியென்றால் உடுத்தும் துணி பற்றி எங்கே சிந்திப்பது?சேலை கிழிந்து போனால் தைத்து அணிவார்கள்.ஆனால் தைக்கவே முடியாத அளவு நைந்து போனால் அந்த சமயத்தில்தான் கிழிந்த இடங்களை முடிச்சுப் போட்டு உடுத்துவார்கள்.அந்தப் பரிதாப நிலையில்தான் அவள் இருந்தாள்.
இது போதாது என்று ஒருமுறை அந்த இளம்பெண்ணை ஒருவன் துரத்தினான்.வீட்டுக்குள்ளே ஓடிஓடி சலித்துப்போன அவள் ஒரு நிலையில் ஆவேசமாகி அவனை இழுத்து அறைந்து தள்ளிவிட்டாள்.அவன் ஓடியே போய்விட்டான்...
அந்தப் பெண்ணுக்கு எழுதப்படிக்கவும் தெரியாது.
இந்த நிலையில் சாதாரணமாக ஒரு பெண் என்ன செய்வாள்? நடுவழியில் தன்னைவிட்டுவிட்டுப்போன கணவனைத் தூற்றுவாள்.தன்னை ஆதரிக்காத கணவன் வீட்டு மனிதர்களை உண்டு இல்லையென்று ஆக்குவாள்..
அவள் இதை எதையுமே செய்யாதது மட்டுமல்ல,அவள் எப்படி வறுமையில் வாழ்கிறாள் என்பதை யாருக்கும் சொல்லாமலே வாழ்கிறாள்!
ஆண்டுகள் செல்கின்றன. அவளின் நிலை அவளுடைய கணவரின் சீடர்களுக்குத் தெரிய வருகிறது.(அவர்களும் என்ன சாதாரண நிலைதான்.)
அவர்கள் வந்து அவளைக் கூட்டிச்செல்கிறார்கள்.போன இடத்திலும் இருக்கும் இடம் தெரியாமல்தான் வாழ்கிறார்.
அவருக்கென்று ஒரு நோக்கும் இருந்தது.அதை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற தீவிரம் இருந்தது.அதைக் கடைசியில் நிறைவேற்றியே விட்டார்.அந்த நோக்கம் சாதாரண நோக்கம் அல்ல. அது இன்று எப்படி பரிணமித்து இருக்கிறது தெரியுமா?ஆயிரக்கணக்கான,தங்கள் வாழ்க்கையையே அந்த நோக்கத்திற்காக அர்ப்பணித்துக்கொண்ட தொண்டர்கள்!உலகம் முழுவதும்!! லட்சக்கணக்கான மக்கள் இங்கு வந்து தங்கள் துயரங்களை தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.துயர்பட்ட மக்கள் எங்கெல்லாம் இருக்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் முதலாவதாக அவர்கள் துயர் துடைக்க இவர்கள் இருப்பார்கள். உலகம் முழுவதும் இவர்களை மிக மரியாதையுடன் பார்க்கிறார்கள்.
அப்பேர்ப்பட்ட இயக்கம் தொடங்கக் காரணமாக இருந்தார் அந்தப் பெண்மணி!அதனால்தான்  `சங்க ஜனனி` (சங்கத்தைத் தொடங்கியவர் என்று அர்த்தம்) என்று அவரை அவ்வியக்கத்தினர் கொண்டாடுவர்...
ஆம்,அந்த இயக்கமே இராமகிருஷ்ணமடமாகத் துவங்கி இன்று உலகம் முழுக்கப் பரவியுள்ளது.அதில் மிகப்படித்த,ஞானத்தின் உறைவிடமாக உள்ள எத்தனை பேர் உள்ளனர்.ஆனால் அத்தனை பேரும் கொண்டாடுவது நாம் இத்தனை நேரம் பார்த்த அந்தப் பெண்மணியைத்தான்!
ஆம்..அவர்  அன்னை சாரதாதேவி...
எப்பேர்ப்பட்ட சாதனையைச் செய்திருக்கிறார்..
இன்று ஒன்றும்  இல்லாததெற்கெல்லாம் புலம்பும் ஆண்,பெண்ணெல்லாம் சாரதையின் சரிதத்தைப் படிக்கவேண்டும்...0 லெவலிலிருந்து எவ்வளவு பெரிய சாதனையையும் செய்யமுடியும் என்பதற்கு அவரே உதாரணம்...

Friday, December 10, 2010

நான் சைக்கிள் கத்துக்கிறேன்...!

இது ஒரு பெரிய விஷயமா சொல்லவந்திட்டீங்களாக்கும் என்கிறீர்களா...?அவங்க அவங்க ராக்கெட்டே வுடறாங்க,ஹக்காவ் என்று எண்ணம் ஓடுதா...?இப்போ கத்துக்கணும்னு தோணிச்சே அதுக்குப் பாராட்டுங்க...
நான் சின்னவளாக இருந்தபோது ``சைக்கிள் எல்லாம் ரவுடிப்பசங்கள்தான் விடுவார்கள்``என்பார்கள்.பையன்களே வீட்டுக்குத் தெரியாமல்தான் கற்றுக் கொள்வார்கள்!அப்புறம் நான் எங்கே கற்றுக்கொள்வது?
அப்புறம் என் பெண் கற்றுக்கொண்டதும்,எப்போ பார்த்தாலும் அந்த சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ரோடு சுத்தியதும்,ஒரு முறை மாடு துரத்த சைக்கிளை அப்படியே போட்டுவிட்டு பயந்து ஓடி வர, நான் வேறு,``இனிமே சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு சுத்துவியா,சுத்துவியா..``என கம்பால் சாத்த...பாவம் அந்தக் குழந்தை.இப்போது நினைக்கும்போது பாவமாக இருக்கிறது.அந்த வயதில் வேலைகளின் டென்ஷனில் குழந்தைகளின் குறும்புக்கு நாலு சாத்து சாத்தத்தான் தோன்றுகிறது.அப்புறம் அவள் +2விலிருந்து ஜோராக` கைனடிக் ஹோண்டா` எடுத்துக்கொண்டு பறந்தாள்.எவ்வளவு சவுகரியம்!
பிறகு ஒரு முறை சைக்கிள் ஆசை வந்தது,அப்பவும்,``நீ சைக்கிள் கற்றுக்கொண்டு என்ன செய்யப்போறே...?கார்தான் ஜோரா விடறே..அது போதாதா..?என்று என் ஆசையை இழுத்து மூடிவிட்டார்கள்.
இப்போது என் பேத்திக்காக ஒரு சைக்கிள் வாங்கினார் என் கணவர்.அதாவது ஊரிலிருந்து வந்த அவள் நேராக அவரிடம் போய்,``வாங்க தாத்தா,நாம போய் சைக்கிள் செலக்ட் பண்ணலாம்...!``என்றாள். அவரும் மறுபேச்சு பேசாமல் உடனே போய் சைக்கிள் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார்! ரவுடிகள் விடும் வண்டி என்று சொல்லப்பட்ட காலம் எங்கே,குழந்தைகள் சொல்படி அவர்கள் பின்னாடியே பெரியவர்கள் போகும் இப்போதைய காலம் எங்கே...?
அவள் வாங்கி வைத்துவிட்டுப்போன சைக்கிள் இன்னும் ஊருக்குப் `பேக்`ஆகிப்போகவில்லை.அதைப்பார்க்கும்போதெல்லாம் என் மனதில் மீண்டும் சைக்கிள் ஆசை துளிர்த்தது!அவரிடம் எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுங்களேன் என தொணப்ப ஆரம்பித்தேன்.
அதற்கு முன் சைக்கிள் கற்றுக்கொள்ளவேண்டுமே!பக்கத்து வீட்டுப்பெண்ணிடம் ஓசியில் வாங்கிக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டேன்!என் குரு என் மருமகள்! இப்போது ,நாங்கள் இருவரும் ரோடில்!
சைக்கிள் கற்றுக்கொள்ளும்போது ஒரு சூப்பர் தத்துவம்...
``சைக்கிளில் பேலன்ஸ் வரும்வரை நம் உடல் பாரம் பூரா நம் மேலேதான் சுமக்கிறோம்.எந்தப்புள்ளியில் பேலன்ஸ் என்று தெரிந்து கொண்டுவிட்டால் பாரம் தெரியாமல் காற்றாக சவாரி செய்யலாம்.பேலன்ஸ் பண்ண வரவில்லையென்றால் கீழே விழவேண்டியதுதான்!...``
எப்பூடி தத்துவம்?                                                 (தத்துவ உபயம்....ஐஸ்வர்யா)

`அறிவே` இல்லை மூளைக்கு!

தலைப்பு வேடிக்கையா இருக்கு இல்லே?ஒரு சில சமயங்களில் மூளை அப்படித்தான் நடந்து கொள்கிறது! ஒரு நிகழ்ச்சி எப்பவோ நடந்தது என்று வைத்துக்கொள்வோம்,அதைப்பற்றி நினைக்கிறோம்,அந்த சமயத்தில் நமக்கு என்ன உணர்வு இருந்ததோ அதே உணர்வு மீண்டும் ஏற்படுகிறது.யாரோ ஒருவர் ந்ம்மை அவமதித்திருப்பார்,மனம் வேதனையில் தத்தளித்திருக்கும்...இவரா,இவரா இப்படி என்று மனதில் வேதனை பிடுங்கித் தின்னும்.வயிற்றில் சங்கடம் புரட்டும்...அமிலங்கள் சுரக்கும்...
இந்த நிகழ்ச்சியை ஒரு வருடம் கழித்து நினைத்துப் பார்க்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்...நீங்கள் எத்தனை தீவிரமாக அதைப்பற்றி நினைக்கிறீர்களோ அந்த அளவிற்கு பழைய நாளில் என்ன உணர்வுகள் ஏற்பட்டதோ அதே உணர்வுகள்,வயிற்றுச்சங்கடம்...புரட்டல்...அதே,அதே...
மூளைக்குத் தெரியாது இப்போது உண்மையில் அந்த சம்பவம் நடக்கவில்லை என்று! மனம் அந்தமாதிரி நினைக்கவும் அதற்கேற்றார் போல ஹார்மோன்களைச் சுரக்கிறது...நம் மனம் என்ன சொல்கிறதோ அதை சிம்பிளாக செய்துவிடுகிறது மூளை! அதனால்தான் சொன்னேன்,அறிவே இல்லாத மூளை என்று.
ஒரு திரைப்படத்தில் ரேவதி சொல்வார்,``அவர்கள் ஒரு முறைதான் கற்பழித்தார்கள்.ஆனால் பத்திரிக்கைகாரர்களும்,இந்த கோர்ட்டிலும் அதைப்பற்றிப் பேசிப்பேசியே தினம்தினம் கற்பழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்`` என்று.
அது போலத்தான் நமக்கு அவமானங்களும்,துரோகங்களும் ஒரு முறைதான் ந்டைபெறுகிறது.ஆனால் நம் மனதால் அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கும்போது மூளை அதே ஹார்மோன்களைச் சுரக்க,சுரக்க நம் உடம்புதான் பாழாகிறது.
மறக்கமுடியவில்லையே என்கிறீர்களா,அதனால் நாம்தான் நமக்கு துரோகம் செய்துகொள்கிறோம்.அவர்கள் ஒருமுறைதான் செய்தார்கள்!ஆனால் நாம் மீண்டும்,மீண்டும் நமக்குச் செய்து கொள்வதால் உடம்புவலி,தலைவலி எல்லாம் வருவதை உணரலாம்...டெஸ்ட்டுக்கு வேண்டுமானால் ஒன்றை நினைத்துப்பாருங்கள்,நம் மூளைக்கு எத்தனை அறிவில்லை என்பது அப்போது புரியும்.
இதையே பாஸிட்டிவாக மாற்றலாம்.ஒரு நல்ல ஜோக்,நல்லநிகழ்ச்சி இப்படி நினைத்துப் பாருங்களேன்,அப்பவும் மூளை அதேமாதிரி நல்ல ஹார்மோன்களை சுரக்கும்...அதற்கு ஒன்றும் தெரியாது,மனம் சொல்லும்படி ஆடும் குரங்கு அது!

Tuesday, November 30, 2010

நானும் அண்ணாமலையானும் மட்டும்...?

எட்டு வருடங்கள் தொடர்ந்து கிரிவலம் போய்க்கொண்டிருந்தேன்.அப்புறம் என்னவோ அப்பப்போ தடங்கல்கள்.இந்த கார்த்திகை தீபத்திற்கு போயேதீருவது என அடம்,ஆனால் தீபம் ஏற்றும் அன்று அல்ல.கூட்டம் நெரியும்.ரெண்டு நாள் கழிந்தால் ஆனந்தமாக தீபத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே நடக்கலாம்.என்னை மாதிரி நிறைய பேர் வருவார்கள்.ஆனால் அப்போதும் போக முடியவில்லை.நேற்றுதான் போகமுடிந்தது.
போய் சேர்ந்தாயிற்றே தவிர மனசுக்குள் பயம்.கோயில்,ரமணாசிரமம்,பஸ்ஸ்டேண்ட்,கிருஷ்ணகிரிக்குப் பிரியும் சாலைவரை பிரச்னை இல்லை.மனிதர்கள் நடமாட்டம் இருக்கும்.அப்புறம் கிரிவலப் பாதையில் யாருமே இல்லையென்றால்...?இந்தமாதிரி சமயங்களில்தான் பெண்ணாக இருப்பதன் கஷ்டம் தெரியும்.இதுவே ஆம்பிளையாக இருந்தால் வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு போய்க்கொண்டே இருக்கலாம்.எத்தனை வயதானால் என்ன,பெண் தனியாகப் போவதற்கு யோசிக்க வேண்டியதாகத்தான் உள்ளது.
இப்படியெல்லாம் சிந்தித்துக்கொண்டு போனேன்.எனக்குள் ஒரு குரல்...`அண்ணாமலையானே உன் பக்கத்தில் முழுவதும் இருப்பான்.நீயும் அண்ணாமலையானும் மட்டும்!அவன் அருள் மொத்தம் உனக்கே!இது மாதிரி கிடைக்குமா...?அதை எஞ்சாய் பண்ணேன்,`
சரிதான்,நினைத்தாலே அற்புதமாகத்தான் இருக்கு! நானும் அவனும்,அந்த அற்புத சூழலும்!ஆனாலும் நான் அவ்வளவு பக்தை இல்லையே! த்ரௌபதியின் சேலையை இழுத்தபோது,அவள் மார்போடு சேலையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தவரை கண்ணன் வரவில்லை.கையைத்தூக்கி``இதயவாசா``என சரணாகதி அடைந்தபிறகுதான் வந்தான்.அந்த மாதிரி சரணாகதிபக்தியெல்லாம் என்னிடம் ஏது?பக்கத்தில் அண்ணாமலையே இருந்தபோதும் நான் சென்ற காரை ஆங்காங்கே பாயிண்ஸில் வந்து இருக்கச் சொல்லிவிட்டுத்தான் கிளம்பினேன்.
ஆனால்...
ஆங்காங்கே ஒருசிலர் நடந்துகொண்டுதான் இருந்தார்கள்.பஸ்களும்,லாரிகளும் போய்க்கொண்டு இருந்தன.ஸோ,மனித நடமாட்டம் இருந்தது.அதேசமயம் நிறையபேரும் இல்லை,துணைக்கு,கண்பார்வைக்கு மட்டும்  மனிதர்கள்!இப்படித்தான் மனம் விரும்புகிறது.
சரியாக ஆறு மணிக்கு மலையுச்சியில் தீபம் தெரிந்தது.ஆஹா,என்ன காட்சி!நான் ஆஞ்சனேயர் கோயிலருகே போய்க்கொண்டிருந்தபோது தீபதரிசனம்...அப்படியே விழுந்துவணங்கினேன்.அப்புறம் ``அருணாசலசிவ,அருணாசலசிவ...``என்று சத்தமாக பாடிக்கொண்டே ந்டநதேன்...ஆங்காங்கே எங்கோ சில பேர்தானே,அதனால் ஆனந்தமாக பாட முடிந்தது.ஆனந்த அனுபவம்தான் போங்கள்...யார் இருப்பார்களோ,மாட்டார்களோ என்ற பயமெல்லாவற்றையும் போக்கி ஆனந்தத்தை அளித்துவிட்டான் அண்ணாமலை...

Sunday, November 28, 2010

பிரபுசாலமனும், பகவத்கீதையும்...

இது என்னடா வம்பான தலைப்பா இருக்கேன்னு தோணுதா?
எப்போ விஜய்டி.வி.யைத் திருப்பினாலும் ஒரு ப்ரோக்ராம் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டே இருந்தது.அதிகம் வெளிச்சத்துக்கு வராத நிறைய நட்சத்திரங்கள் பேசியது.
ஒரு கட்சி உழைப்பு,கடுமையான உழைப்பு இருந்தால் முன்னுக்குவரலாம் என்றார்கள்.இன்னொரு கட்சி நாங்களும்தான் கடுமையாக உழைக்கிறோம்,ஆனால் அதிர்ஷ்டம் இருக்கணும் சாமீ என்கிறார்கள்.
ஒருத்தர் நான் பத்துவருஷம் போராடினேன்,அப்புறம் என் முயற்சியால்தான் வாய்ப்பு வந்தது என்பார். எதிரணி அதான் உங்க அதிர்ஷ்டம் என்பார்.இப்படியே மாற்றி மாற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.இதிலே ப்ரபு சாலமன்,நித்யா இப்படி நிறைய பேர்.நீயா,நானா கோபிநாத்தும் தலைப்பை விட்டுப் போய்விடக்கூடாதென்று இதையேதான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
ஆனால் இடையில் ஒரு அருமையான கருத்து வந்துவிழுந்தது.அதை ப்ரபுசாலமனோ அல்லது அங்கிருந்த வேறு யாரோ சொன்னார்கள். அதற்குத்தான் வருகிறேன்.
``என்னுடைய படைப்புகள் தொடர்ந்து தோல்வியாகவே ஆகிக்கொண்டிருந்தது.நான் யோசித்தேன். என்னை அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவன் என்று நான் நொந்துகொள்ளவில்லை. எங்கே தவறு செய்கிறேன் என்று அலசினேன்.என்னை நானே ஆராய்ச்சி செய்தேன்.அந்தத் தவறுகள் இல்லாமல் இப்போது படம் எடுத்தேன். இதோ வெற்றி கிடைத்தது.``
இதைத்தான்`செல்ஃப் அனலைசேஷன்` செய்துகொள்`` என்று கீதையில் க்ருஷ்ணன் சொல்கிறார்.பகவத்கீதை என்றவுடன் எல்லாரும் விழுந்தடித்துக்கொண்டுஓடிவிடுகிறார்கள்,ஏதோ ப்ரீச் பண்ணவந்தாப் போல. உண்மையில் பகவத்கீதை என்பது சுயமுன்னேற்றநூல்.உலகில் எந்த ஃபாரின் ப்ரொபசரும் சொல்லாத அற்புதமான வழிகளை சொல்லியிருக்கிறார்.
அவரை பகவானாக பார்க்கவேண்டாம். ஒரு பெரும் சாம்ராஜ்யத்திற்காக இந்த நாடே இரண்டாக பிளவுபட்டுக் கிடந்தபோது அத்தனைபேரையும் மிகச் சாமார்த்தியமாக வழி நடத்திச் சென்றவனாக பார்க்கலாமே!அவன் வாழ்க்கையில் எப்பேர்ப்பட்ட நிலையிலும் மகோன்னதமாக எப்படி வெற்றி பெறுவது என்பதைச் சொன்னவன்.
(சொல்லப்போனால் ஒரு இடத்தில் கூட சிவன்,விஷ்ணு,அம்மன் என எந்த தெய்வத்தையும் குறிப்பிடவில்லை.முழுக்க,முழுக்க வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது எப்படி என்று பேசும் நூல்.)
அதிலே உன்னை நீ அறிந்துகொண்டால் வெற்றிபெறுவாய் என்று பேசுகிறார்.எதைச்செய்தாலும் என்ன கிடைக்கும் ,என்ன கிடைக்கும் என்று அலையாதே, உனக்கு எதைச்செய்ய விதித்திருக்கிற்தோ அதை முழுமனதோடு செய்.``என்கிறார்.
வெளிநாட்டுப் புத்தகங்களையெல்லாம் விழுந்து விழுந்து படிக்கும் ஆர்வலர்கள் ஒருமுறை கீதையைப் படித்துப் பாருங்கள்.நிறைய அற்புதமான விஷயங்கள் கிடைக்கும்.
சரி,பிரபுசாலமன்&மற்றவர்கள் பேசிய விஷயத்திற்கு வருவோம்.அங்கே பாவம் மிகப்பலரும் நல்ல திறமை இருந்தும் ஜொலிக்கமுடியாத நட்சத்திரங்களாகவே இருந்தார்கள்.
இவர்களும் தங்களைத் தாங்களே அலசிக்கொண்டால் மேல் நிலைக்கு வருவார்களோ!
ஆக மொத்தம் சிந்திக்கவைத்த நிகழ்ச்சி.
`

Friday, November 26, 2010

மங்கையர்மலரை ஏன் விட்டுவிட்டேன்?

அது ஆச்சு ஏழு வருஷங்கள்,ம.ம.விட்டு.ஆனாலும் இன்னும் என்னைப் பார்க்கிறவர்கள்,கடிதம் எழுதுகிறவர்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும் கேள்வி இது.அந்த அளவுக்கு என் வாழ்வில் கலந்த விட்ட ஒன்றாக ஆகிவிட்டது.
விட்ட புதுசில் சொல்லணும் என்று ஆரம்பித்திருந்தால் ஏதேதோ சொல்லியிருப்பேன்.என் மனக்குறைகளையெல்லாம் சொல்லி இருப்பேன்.சொல்வதற்கும் ஒரு வண்டி மேட்டர் இருந்தது.
ஓரிரு வருஷங்கள் கழித்துச் சொல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தால் வேறு மாதிரி சொல்லியிருக்கலாம்.அப்போ மனம் கொஞ்சம் சமாதானமடைந்து விட்டது.
இப்போது யோசிக்கும்போது பல விஷயங்கள் தெளிவாகிறது.ஒரு காட்சியை மிக அருகில் பார்க்கும்போது அது மட்டுமே தெரியும்.கொஞ்சம் தள்ளி வைத்தால் பக்கத்தில் இருப்பவையும் தெரியும். இன்னும் கொஞ்சம்,இன்னும் கொஞ்சம் என்று தள்ளி வைத்துப் பார்த்துக்கொண்டே போனால்,அதாவது `லாங்ஷாட்` என்று சொல்வார்களே, அந்த மாதிரி பார்த்தால் முழு பின்புலமுமே புலப்படும்.அப்படித்தான் இப்போது தோன்றுகிறது.

அந்த காலகட்டம் தகவல் மீடியாவில் மிகப் பெரும் மாறுதல்களை கண்ட சமயம்.
மஹாபாரதம் முடியும் சமயம் கலியுகம் தொடங்கியதாம்.அதன் தாக்கங்களை கௌரவர்களிடமும் பார்க்கமுடிந்ததாம்.அதைப்பற்றிய பல சுவாரஸ்யமான கதைகள் உண்டு. அதைப் பிறிதொருசமயம் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.
அதுமாதிரி இந்த காலகட்டத்தில்தான் கொள்கை, லட்சியம் என்றெல்லாம் கனவு கண்ட இளைஞர் கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காணாமல் போனார்கள்.யதார்த்த வாழ்வில் பணம்,பணம் அதுதான் ரொம்பவுமே முக்கியமானது என்று ஓட ஆரம்பித்த ஆண்டுகள். இது இளைஞர்களின் தவறு அல்ல.பெற்றோர்கள்,அவர்களுக்கும் காலத்தின் நிர்பந்தம்.
அனேகமாக பார்த்தால் எல்லா மீடியாக்களின் முகங்களுமே மாற ஆரம்பித்துவிட்டது.
அதற்கேற்றார் போல அங்க இருப்பவர்களும்.சோகமாகவோ,லட்சியவெறியிலேயோ தாடி வைத்த இளைஞர்கள் காணாமல் போனார்கள்.அதேபோல பெண்களும்.
இவையெல்லாம் காலத்தின் கட்டாயம்.இந்த மாறுதல்களில் எவ்வளவோ நன்மை இருக்கிறது.தீமையும் இருக்கிறது.இரண்டும் கலந்ததுதானே வாழ்க்கை?
சரி ,என் விஷயத்திற்கு வருவோம்...
நடந்தது எல்லாம் சரிதான், இதுதான் எல்லோருக்கும் நல்லது என்று தோன்றுகிறது.குறையொன்றுமில்லை கோவிந்தா... 

Monday, November 22, 2010

ஒரு மாலைப் பொழுதில்...

இது கொஞ்சம் பேச சங்கடமான விஷயம்தான்.ஆனால் அந்தப் பெண்மணியின் பரிதாபமான முகம் பேசவைக்கிறது.
மாலையில் என்னோடு நடைப்பயணம் அதான் வாக்கிங் வருபவர்.ஒரு பிரபலமானவரின் மனைவி,பெயர் வெண்டாமே பாவம்...இனி அவர் வார்த்தைகளிலேயே...
``இவரும் நானும் ஒன்றாக வளர்ந்தவர்கள்.என் அத்தைப் பையன்தான்.சின்ன வயசிலேந்தே இவந்தான் உன் புருஷன் அப்படிம்பாங்க.சரின்னுட்டேன்.அவருக்கும் அப்படித்தான்.கல்யாணம் ,குழந்தை எல்லாம் நடக்கத்தான் நடந்தது.என்னன்னா அவருக்கும் எனக்கும் ஒரு வயசுதான் வித்தியாசம்.இது அப்போல்லாம் தெரியலை.இப்போ எனக்கு அறுபது.எல்லாம் ஆஞ்சு ஓஞ்சு அக்கடான்னு கிடக்கமாட்டமான்னு இருக்கேன். ஆனா அவருக்கு இப்பதான் என்ஞாய் பண்ண நேரம் கிடைச்சிருக்கு.வயசு காலத்துலே ஆபீஸ் வேலையா ஓடிக்கிட்டே இருப்பார்.பலநாட்கள் வெளியூர் கேம்ப்தான்.நான் குழந்தைகளோடு கெடப்பேன்.
இப்போ எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு.ரிடையர்டு லைஃப்தானே...ஆனா நாந்தான் இப்போ மாட்டிக்கிட்டேன்.எனக்கு அவரோட ஜாலி லைஃப்லே ஈடு கொடுக்க முடியல.இந்த வயசுலே எந்திரன் பார்த்து கைதட்ட என்னால் முடியல. இந்த மாதிரி நிறைய விஷயங்கள்.வீட்டுக்குள்ளே எப்பவும் ஒரு மோனயுத்தம்தான்.வெளிநாட்லே இருக்கிற பசங்களுக்கு இதெல்லாம் தெரியாது.நாங்க சந்தோஷமா இருக்கிறதாதான் நினைச்சிகிட்டு இருக்காங்க.அது சரி இதையெல்லாம் புள்ளைங்ககிட்ட பேசமுடியுமா?``
சரி,அவர் என்ன சொல்ல வர்றார்? அவரே சொல்றார், கேளுங்க...
``இது எல்லாத்துக்கும் காரணமா நான் நினைக்கிறது எங்களுக்குள்ள வயசு வித்யாசம் இல்லை என்பதுதான்.பெண் சீக்கிரம் ஓய்ஞ்சு போய்டறா.ஆனா ஆணுக்கு வயசு ஆகஆகத்தான் எல்லா ஆசையும் ஏறுது.என் கணவரை நான் தப்பு சொல்லமாட்டேன்.பாவம் அவர் என்ன செய்வார்?இயற்கை அந்த மாதிரி படைச்சிருக்கு.
நான் நினைப்பேன்,இதனாலதான் பெரிய மனுஷங்கள்ளாம் `சின்ன வீடு` வெச்சுக்கறாங்க போலருக்கு.அந்த பொண்ணு வயசு கொறச்சலாத்தானே இருக்கும்?அப்ப `பெரியவீடு` நிம்மதியா இருக்கலாம்.``
நாங்க ரெண்டுபேரும் சிரிச்சுட்டோம்.சரி,வேறு என்ன பண்ண? அவர் தொடர்ந்தார்...
``ஆனா நம்பள மாதிரி இருக்கிற மிடில் க்லாஸ்ஃபேமிலி எல்லாம் என்ன பண்ண முடியும்?அப்படியே நாட்களை ஓட்ட வேண்டியதுதான்.
எதுக்கு சொல்ல வர்றேன்னா இந்த காலத்து பொண்டுக வர்ற மாப்பிள்ளை பையனுக்கு அதிக வயசு வித்யாசம் இருக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லுதுங்க.அதுங்ககிட்ட எப்படி இதை சொல்றது?அந்த காலத்துல பத்து வயசு வித்தியாசத்துல பண்ணாங்க.என்னைக் கேட்டா அதுதான் கரெக்டுன்னு சொல்வேன்.நீங்க இத பத்தி எழுதுங்களேன்...`` என்றார்.
இதோ எழுதிவிட்டேன்.நீங்க என்ன சொல்றீங்க?...

Sunday, November 21, 2010

ரொம்ப நாளாக நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.கூட வ்ந்தவர்கள் நிறையபேர்.விட்டுவிட்டுப் போனவர்கள் நிறையபேர்.இன்றுவரை இருப்பவர்கள் கொஞ்சம்பேர்.ஊருக்குப்போய் கடிதம் போட்டவர்கள் கொஞ்சம் பேர்.
எத்தனை வகை மனிதர்கள்!
நடந்துகொண்டு இருக்கிறேன்...